ببینید تاریخ ایران پر از نام‌های ستمگران است. این کشـور چنگیزخـان را دیـده کـه چهـار سـال در ماوراءالنهر و خراسان و بسیاری از شهرهای بزرگ ایران قصابی کرد و در آن داستان یک کرور از مردم کشته گردیدند ( یک کرور برابر است با ۱۰میلیون )، هلاکوخان را دیده که میلیون‌ها از مردان را کشت و میلیون‌ها از دختران و زنان را به اسیری برد و صدها آبادی را ویرانه گردانید، تیمور لنگ را دیده که هفتاد هزار تن را سر برید و از کله‌هـاشان منـاره برپـا گردانید و آن کرد که تا صد قرن فراموش نباید کرد ولی شیعی از هیچ یک از اینان بیزاری ندارد و در پیش او یگانه ستمگر یزید بوده و این است که پس از هزار و سیصد سال هنـوز جز به یزیـد نفـرین نمیفرستد … این خود بهترین گواه است که چون یک دسته به راه کج افتادند هرچه پیشتر روند گمراهتر گردند و از چنـین کسانی چگونه میتوان امید غیرت و مردانگی و جانبازی در راه وطن داشت؟

ستمگر را بد دانستن و دادگر را نیکو شماردن در سرشت هر آدمی‌ست اما اینان فرقی میان ستمگر و دادگر و بدکردار و نیکوکار نمیگزارند و موسی را با فرعون به یک دیده میبینند!

نام : تاریخ و پندهایش
نویسنده : احمد کسروی

0 دیدگاهبستن دیدگاه‌ ها

ارسال دیدگاه

ضبط پیام صوتی

زمان هر پیام صوتی 5 دقیقه است

    عضویت در خبرنامه

    آخرین پست ها و مقالات سینماتیک را در ایمیل خود دریافت کنید.